To właśnie m.in. ruiny starożytnej Petry stanowią tło wydarzeń w jednym z kryminałów Agathy Christie, “Rendez-vous ze śmiercią”.

W 63 r. p.n.e. rzymski dowódca Pompejusz podbił ten region i Dżerasz weszło w skład prowincji Syrii, a wkrótce potem stało się członkiem Dekapolis (handlowego stowarzyszenia 10 miast, utworzonego przez Pompejusza po podbiciu przez niego Syrii i Palestyny w 64 r. p.n.e.). W ciągu dwóch kolejnych stuleci wzbogaciło się ogromnie na handlu z Nabatejczykami. W I w. n.e. dokonano całkowitej przebudowy miasta, opierając się na typowym rzymskim planie – między dwoma szeregami kolumn biegła główna ulica, przecięta dwiema przecznicami.

Po podbiciu królestwa Nabatejczyków przez Trajana (ok. 106 r. n.e.) Dżerasz rozkwitło jeszcze bardziej, a wiele z dopiero co postawionych budowli zburzono, by zastąpić je jeszcze wspanialszymi. W 129 r. z okazji wizyty cesarza Hadriana na południowym krańcu miasta wzniesiono łuk triumfalny.

Najszybszy rozwój nastąpił w początkach III w. n.e., kiedy Dżerasz zyskało rangę kolonii, ale już niebawem rozpoczął się powolny proces upadku miasta. Jedną z najważniejszych przyczyn był zmierzch handlu opierającego się na karawanach, wypartych stopniowo przez kupieckie statki.

W połowie V w. główną religią wyznawaną w całym regionie stało się chrześcijaństwo, czego efektem było masowe budownictwo kościołów. Za Justyniana (527–565) postawiono ich aż siedem, głównie z kamienia uzyskanego ze zburzonych świątyń pogańskich. Po najeździe Persów w 614 r. i zdobyciu miasta przez muzułmanów w roku 636, a następnie serii trzęsień ziemi w roku 747 liczba mieszkańców spadła do jednej czwartej stanu szczytowego.

W XII w. krzyżowcy urządzili tu sobie na krótko garnizon wojskowy, ale potem miasto zupełnie się wyludniło i zostało zasypane przez piasek. Sytuację zmieniło dopiero osiedlenie się na tych terenach w 1878 r. grupy Czerkiesów.

W centrum znajduje się rondo Shaheed (Szahid), w pobliżu którego ulokowały się wszystkie ważne urzędy i usługi i z którego odjeżdżają też autobusy do Akaby i Wadi Rum. Przy odchodzącej od niego w dół Tourist St wznoszą się na długości 3 km obsypane gwiazdkami hotele, strzegące drogi do Petry (ceny w nich rosną odwrotnie proporcjonalnie do wysokości).

Krzyżowcy ufortyfikowali tu oddaloną o 7 km od brzegu Ile de Graye, wysepkę zdobytą później przez Saladyna, a dziś zwaną Wyspą Faraona. Po pięciu wiekach zastoju w okresie imperium osmańskiego Akaba ożywiła się podczas I wojny światowej, kiedy Brytyjczycy przerzucali tędy z Egiptu dostawy dla sił walczących w Transjordanii i Palestynie.

Po wojnie brytyjska administracja arbitralnie wykreśliła granicę z Arabią Saudyjską o kilka kilometrów na południe od miasta. W związku z rozwojem portu tak krótki odcinek wybrzeża okazał się niewystarczający i w 1965 r. król Husajn odstąpił Saudyjczykom 6000 km² pustyni w zamian za dodatkowe 12 km ziemi nad morzem.

Współcześnie ważną rolę w Akabie odgrywa turystyka. Zimą, kiedy reszta kraju trzęsie się z zimna, tutaj słupek rtęci nie spada poniżej 25°C, jednak latem temperatura i wilgotność są wręcz nie do wytrzymania.

Po podziale cesarstwa rzymskiego stał się częścią Bizancjum. Od V wieku w Jordanii żyli chrześcijańscy Arabowie – Ghassanidzi, którzy byli sojusznikami Bizancjum. W drugiej połowie lat 30. VII wieku Jordanię podbili muzułmanie i stała się ona częścią arabskiego kalifatu. W roku 1099 weszła na kilkadziesiąt lat w skład Królestwa Jerozolimy. Później była w rękach egipskich Mameluków. W latach 1517 – 1918 Jordanią rządzili Turcy.

W 1921 roku Wielka Brytania, której Liga Narodów przyznała mandat nad tym terytorium, stworzyła na wschód od rzeki Jordan emirat Transjordanii. W 1945 Transjordania przystąpiła do Ligi Arabskiej, a 22 marca 1946 roku uzyskała niepodległość i stała się królestwem rządzonym przez Abdullaha Husajna. Dwa lata później wojska jordańskie zaatakowały młode państwo Izrael i zajęły Zachodni Brzeg Jordanu (Cisjordanię) oraz Stare Miasto w Jerozolimie, które w 1950 roku formalnie przyłączono do królestwa. W roku 1951 został zamordowany król Abdullah Husajn. Rok później pozbawiono tronu jego chorego umysłowo syna Talala. Ostatecznie królem został syn Talala, Husajn ibn Talal. W latach 1956-1958 doszło do konfliktu politycznego z Wielką Brytanią i wydalono z Jordanii brytyjskich oficerów. W wyniku ofensywy armii izraelskiej w 1967 roku Jordania straciła ziemie na zachód od rzeki Jordan. Z zajętych przez Izrael terenów uciekło do Jordanii 200 tysięcy Palestyńczyków. We wrześniu 1970 roku doszło do ostrego konfliktu między władzami Jordanii i OWP (“Czarny Wrzesień”). Podczas wojny w 1973 roku wojska Jordanii walczyły na terytorium Syrii, nie atakując Izraela z własnego terytorium.

Po wybuchu pierwszej intifady król Jordanii zrzekł się w 1988 roku Cisjordanii na rzecz Palestyńczyków. W następnym roku król zgodził się na wybory parlamentarne i pozwolił na stopniową liberalizację kraju. W trakcie wojny w Zatoce Perskiej Jordania zachowała życzliwą neutralność w stosunku do Iraku, co pogorszyło jej stosunki z Zachodem. W 1994 roku zawarła pokój z Izraelem (stan wojny z tym krajem trwał formalnie od 1948 roku). Pięć lat później zmarł król Husajn, a nowym władcą Jordanii został jego syn Abdullah. Największym problemem współczesnej Jordanii jest wciąż trwający konflikt polityczny między ludnością autochtoniczną (Beduinami) i Palestyńczykami, którzy stanowią około połowy ludności tego kraju (część ma jordańskie obywatelstwo, a część to uchodźcy).

Od XVI wieku należał do Turcji, w XIX wieku był małą wsią, w 1921 Amman został stolicą Transjordanii, i wreszcie w 1946 roku stolicą Jordanii.